Kendi açtığın boşluğu dolduramadın bak, acıya gel. Ne güzeldik be, ne güzel de iflahımızı siktin.
Senin bencilliklerin hep içime battı, içime saplandı bunu göremeyen gözlerinden öpüyorum. Aynı gözlerinden başkasına sevgiyle bakarken -bana hiç bakmadığın gibi- ben burada ölüyorum da ama bunun mevzusunu yapmayacağım. Tercih meselesi. Biraz gerizekalılık belirtisi de ama ziyanı yok.
Gelişini neden bir türlü kabullen/e/meyişimi keşke bir kez oturup uzun uzun düşünseydin. Keşke beni bir kez olsun düşünseydin.
İstesem seni bitirip üstüne öyle topraklar atardım, ki yapmadım, zira kıyamadım. Göremedin.
Beni de bir sevemedin ya bunu havai fişeklerle yazıklamak istiyorum. Bu pes etmekte değil artık, bu kabullenmek, bu bitip tükenmek, bu başka bir şey ya bunun artık bir mühimmatı yok.

Bu biraz da şey gibi ya hep aynı yerde düşüp başa dönmek. Devam etmek yok. İlerlemek yok. Bu saçma sapan bir şey işte artık.