Bir daha asla üzmeyeceğine yeminler eden adamın bin defa daha üzüşünden bildiriyorum. Ben onun kirpik uçlarını bile sevmiştim be bir daha böylesine ne hacet? Bir daha başkasını böyle sevmeme, bir daha başkasının onu böyle sevmesine?

Ellerimde elleri yerine yazıklığımız kalmış buna da diğer köşede öleyim.

Bir daha asla okumayacağı şeyler yazıp bir daha asla gelmeyeceği yerde beklemek. Siz beklemenin nasıl bir yangın olduğunu nereden bileceksiniz be.

 

Siz bir tek cümleye ölüp bir kelimesine dirileceğiniz halde hiçbir şey demeyişinin yarattığı o dipsiz kuyularda her defa boğulmaya nasıl tahmin yürütebileceksiniz? Çünkü siz, gerçek sevginin kelime anlamının dahi altından kalkamayacak kadar hafif insanlarsınız ki bunu da bambaşka bir enkazdan bildiriyorum. Zira buralar talan, buralar hep paramparça.