Hayatımı avuçlarına tereddütsüz bıraktığım adam da beni baya baya enkaz altında bıraktı. Acıdan içim kanadı, önemi yok. Darmadağın oldum ve hep toparlandığım yerimden parçaladı.
Ardına bakmadığı her gidişin ardından nefessiz kaldım -beni hiç böyle bilmez-
Zira siz güç gösterilerimi bilirsiniz -aslına bakarsak tahmin dahi edemezsiniz-
Bu kez başka gitti sanki. Bir daha gelmeyecek gibi, arkasından ağıtlar yakılacak gibi acı gitti. Ağlanmayacak kadar da bitti lakin kabullenmem zaman alacak.
Kafama koyarsam, yaparım. Bir kez anımsatsanız belki aklına gelir. Kafamı, omzu dışında koyacak yer arayışlarıma uzun zaman önce son verdim. Bu bir hayli canımı yaktı. Beni kendi yarattığım uçurumdan aşağı itmesi kadar değil. Yazık.

İkimizden geriye de ne çok acı kaldı be,
vallahi içim ağırdı.