Yaralarım kanıyor. Farkındaysanız kanayan yaralarım beni aşağı çekiyor.
Arada nefesim kesiliyor -iç organlarımın kederden odalarına çekildiği nadir anlar-
Sen bilmezsin.
Sen, beni, görmezsin bile.
Biraz yaklaşabilsen oysa, bak tam şuradan, yaralarım kanıyor. Dan dan dan. Bir kurşun daha teğet geçiyor. Ellerim ellerini hat safhada özlüyor. Zira, bir kez daha tutabilseydim. Son kez daha. Dan dan dan. Bu defa kaçmayacağım.
Karşında gururumun ufacık kalışını daha kaç kez perdeleyeceğiz?
İnsan hiç mi sevmez? Sevmeyebiliyor.
Canım bu defa gerçekten acıyor. İçim eriyor be resmen içim yanarak küle dönüyor.
Beni biraz sevsen ne olurdu?
Dan dan dan. Seni senin yüzünden unutmak zorunda olduğum gerçeği.
Gözlerime iyi bak zira umutla sarılı hevesimi tırnaklarınla kazıyarak söktün. Biliyorum, farkında bile değilsin. Sorun değil. Artık.
Dan dan dan.
Bu kez gerçekten gidiyor musun?
Bu kez gerçekten ölüyor muyum?
İnsan hiçbir şey mi hissetmez? Hissetmeyebiliyor.
En çok sana susardım. Ne yazık. En çok sana susadım. Bir adım daha gelebilecekken bin adım gidişini hangi mantığa dayarım? Beni bu ızdıraptan hangi yalanın kurtarır?